تفاوت شورشی اصیل و لجباز: یک بررسی عمیق

1 دقیقه.

تفاوت شورشی اصیل و شورشی لجباز

***

کلمۀ شورشی معادل rebellious یا non-conformist یا misfit یا چپ گرا است. 

مرز باریکی بین شورشی اصیل و شورشی لجباز هست. یک شورشی لجباز با همه چیز مخالف می‌کند. او از این مخالف هویت می‌گیرد. او دیگر نسبت به شورشی بودن، شورشی نیست. این یک شورشی غیراصیل است. 

شورشی غیر اصیل، می‌شود شخصی شبیه تتلو که تتو می‌کند یا سیگار می‌کشد یا مشروب می‌خورد یا قانون شکنی می‌کند و یا کلمات رکیک و جنسی استفاده می‌کند. 

شورشی غیراصیل با هر آنچه عرف و نُرم است می‌جنگد. 

شورشی غیراصیل anti-social یا ضد اجتماع می‌شود. 

اما شورشی اصیل کیست؟ 

شورشی اصیل همواره در شورش است. چنین فردی در هر لحظه، نسبت به لحظۀ قبل شورش می‌کند. 

شورشی اصیل در برابر تمام شرطی شدگی های ذهن خودش شورش می‌کند. 

یک شورشی اصیل در برابر هویت و گذشتۀ خودش هم شورش می‌کند. 

بودن در لحظه، یعنی شورش بر علیه گذشته. 

این شخص یک شورشی اصیل است. 

شورشی اصیل نسبت به خودش شفاف است ولی نسبت به دنیای نادانسته‌های بیرون شکاک است. 

یک شورشی اصیل نسبت به راه درونی خودش اطمینان دارد. 

یک شورشی اصیل ذهن خودش را خوب می‌شناسد. 

شورشی اصیل اول در برابر ذهن خودش شورش می‌کند. 

چنین شخصی هویت خودش را می‌کشد. 

چنین شخصی شبیه مولانا است. مولانا نسبت به مولانای قبلی شورش کرد. شورش او اصیل بود و از درون زاییده شده. این شورش او کم کم از درون به بیرون هم تراوش کرد. 

شورش مولانا شورشی از درون و اصیل بود. 

یک شورشی غیراصیل دست به کشتن فیزیکی دیگران و خودش می‌زند ولی یک شورشی اصیل، شخصیت های کاذب و هویت های مجازی و ذهنی و قبلی خودش را می‌کشد. 

مسیر معنوی یعنی شورش علیه تمام آنچه که غیر واقعی است. 

یک انسان معنوی قطعاً شورشی هم می‌شود. او از نُرم و عرف جامعه فاصله می‌گیرد. 

در لحظه بودن یعنی شورش علیه ذهن و گذشته و آینده. 

شورشی اصیل همواره در لحظه است. 

او همواره در حال شورش علیه خویش است. 

شورشی اصیل همواره در حال سقوط در چاهی بی پایان است. 

یک شورشی اصیل از شورشی بودن هویت نمی‌گیرد. 

او همواره در شورش است. 

او همواره در حال ساختن و نابود کردن است. 

درست مثل خدا. 

خدای نانوشتنی!

خدایی که در برابر نوشته شدن و فهمیده شدن هم شورشی است. 

خدایی که شورشی است!