1 دقیقه.
خود دوستی بی قید و شرط!
***
این نوشته برای پخش شدن نیست. صرفاً برای کمک به خودم مینویسم. ساده و مراقبه گون. البته تجربه نشان داده که معمولاً شجاعت پخش کردنش را بعداً بدست میآورم. حالا ببینیم چقدر میتوانم رک باشم و چقدر در پخش کردنش شجاعت خواهم داشت. البته اگر هم پخش نکردم دلیل بر عدم شجاعت نیست. دیدن و پذیرفتن ترس ها شاید اولین قدم برای عبور از آنها باشد.
پس ترسی دارم از پخش شدن حرفهای درونی ام. این ترس را میبینم. از این ترس فرار نمیکنم. به تصمیم خودم در مواجهه با این ترس احترام میگذارم.
این میشود فرمولی برای مواجهه با همه ترسهای احتمالی بعدی.
ترس بعدی که همراه با قضاوت و مقایسۀ خود است میشود ترس از خوب به نظر نرسیدن توسط جامعه. ترس از استاندارد نبودن از نظر جامعه. قضاوت شخصی منتج شده از قضاوت اطرافیان. جملاتی از این قبیل که «من به اندازۀ کافی خوب نیستم یا من به اندازۀ کافی پولدار یا تلاشگر یا زیبا یا فلان و بهمان نیستم»
پذیرفتن خود اولین قدم برای هر کاری است. پذیرفتن تک تک حس ها. پذیرفتن فکرها. پذیرفتن بدن. پذیرفتن حس تنهایی. پذیرفتن میزان پول. میزان دنیا. پذیرفتن لحظه. پذیرفتن همه چیز.
پذیرفتن آدمهایی که معمولاً از تو نیازمند تر هستند. نیازمند برای همین خود دوستی.
پذیرفتن آدمهایی که مشکلات زیادی دارند. ترس ها، نپذیرفتن ها، بی ارزشی ها و ناآگاهی هایشان.
و جالب اینجاست که من وقتی واقعا خودم را بپذیرم بعد میتوانم دیگران را بپذیرم.
حتی فروشنده ای که دروغ میگوید.
همسری که ترک ات میکند.
دوستی که میترسد.
دوستی که دوری میکند.
و و و نمونههای بسیار
پس پذیرش بی قید و شرط خود، اولین قدم برای گسترش صلح و شفقت است.
اول در خود و بعد در دیگران و بعد در کل جهان.
به همین سادگی!
