1 دقیقه.
لزوم زندگی آرام
***
در حال دیدن فیلمهای مربوط به سوریه و جنایات دیکتاتوری ۵٠ سالۀ اون هستم. ناگهان جرقه ای در ذهنم ایجاد میشه و ذهنم آروم تر میشه. ناگهان به خودم میام و شروع میکنم دیدن جریان عجیب و سریع ذهنم. مدتی ذهنم رو مشاهده میکنم و بعد شروع میکنم به نوشتن هرآنچه در ذهنم هست. هرچه بیاید. بدون فیلتر. اولین چیز دیدن زندانی های دیکتاتور سوریه بود که اکثرا دچار فراموشی شده بودند یعنی در اثر فشار و استرس زندان سیستم عصبی و ذهنی شون کاملاً شات داون شده بود. سالها زندگی در سیاهچاله های زندان اون ها رو تبدیل به انسانهایی بدون ذهن کرده بود. فشار های عصبی و روانی دقیقا همین بلا رو سر آدمهای معمولی هم میاره. بار شدید اطلاعات و دنیای مجازی و استرس ها حساس ترین و ظریف ترین قسمت ما رو که حافظه و ذهن باشه رو داغون میکنه و لازمه به هر قیمتی شده آرامش خودمون رو حفظ کنیم. این استرس های زندگی شهری زنگ خطری است برای اینکه خودمون رو از فشارهای عصبی و استرس ها دور کنیم. فراموشی یا آلزایمر دقیقاً عکسالعمل دفاعی ما در برابر فشار و استرس هست که شوخی بردار نیست. آرام کردن زندگی و پرهیز از بگیر و ببندها و اینترنت و اختلاف ها و غیره و پرداختن به پیادهروی و مدیتیشن حتماً باید جزو برنامههای روزمره باشه. نوشتن و تمرینهای آرام کننده ذهن و فعالیت های آرام ورزشی و دوش گرفتن و نماز و راز و نیاز و پرهیز از اینترنت حتماً لازمه. این زنگ خطر الان به صدا درآمده.
