چرا مینویسم و کار میکنم؟ راز پشت دو نیروی عشق و ترس
1 دقیقه.
چرا نوشتن؟ چرا کار؟
***
ذهن من مدام در حال سوال پرسیدن است. این یک نوعی اضطراب دائمی است. یعنی در هر لحظه نوعی چک کردن مسیر. درست مثل یک لوپ اصلاح کنندهٔ مسیر عمل میکند. یعنی در هر لحظه چک میکند که ببیند که آیا مسیر درست است یا خیر.
این کار با پرسیدن چرا انجام میشود.
هر کاری که انجام. میدهم یک چرا میپرسم. مثلا
چرا می نویسم؟
چرا فلان چیز را نگاه مکینم؟
چرا در اینترنت یا اینستاگرام می چرخم؟
چرا به فلانی زنگ میزنم؟
چرا سر فلان کار میروم؟
چرا فلان لباس را می پوشم؟
چرا نفس میکشم؟
آنقدر این چرا ها ریز میشود که تقریبا به مرز دیوانگی میرسم. نوع وسواس ذهنی منتها این بار وسواسی که در هر لحظه تو را به سمت درست هدایت میکند.
پاسخ تمام این چرا ها هم اصلا پیچیده نیست. برای ساده کردن ذهن، من پاسخ را به دو گزینه تقلیل میدهم.
پاسخ اول ترس است.
یعنی چون از چیزی میترسم این کار را انجام میدهم. مثلا چون از آینده میترسم کار میکنم. چون از گرسنگی میترسم ذخیره میکنم. چون از تنهایی میترسم به فلانی زنگ میزنم. چون از دیده نشدن میترسم می نویسم. و غیره.
پاسخ دوم عشق است.
یعنی این کار را به خاطر عشق انجام میدهم. آینده امن و زیبا است پس من کار میکنم. از گرسنگی نمی ترسم چون من همواره تامین هستم. در تنهایی خودم سرشار از عشق هستم و به فلانی زنگ میزنم چون میخواهم مقداری از عشق خودم را پخش کنم. نیازی به دیده شدن ندارم و برای نشانه رفتن به عشق مینویسم.
وقتی به اندازهٔ کافی این سوال را از خودت بپرسی و به اندازهٔ کافی در عشق باشی آن وقت دیگر شکل و نوع کار مهم نیست.
در این حالت تو هر کاری بکنی نمودی از عشق در خودش دارد.
این کار میتواند به سادگی نفس کشیدن باشد.
این کار میتواند به سادگی نشستن باشد. مثل نشستن بودا.
در هر کاری، چه ساده و چه پیچیده، مهمترین سوال این است.
آیا در عشق هستی یا در ترس؟
اگر پاسخ عشق بود دیگر جای هیچ نگرانی نیست.
چون اگر در عشق باشی در توکل هم هستی.
در بی نیازی هم هستی.
در لحظه هم هستی.
در این حالت همکار تو خداست.
تو تلاش خودت را میکنی و این کار را تقریبا بدون تقلا انجام میدهی.
بدون تقلا می نویسی.
تو می نویسی و نتیجه را در رود دجله می اندازی!
این مهمترین و بهترین کار تو میشود.
در این لحظه!
