تشکر لازم نیست؛ راز عشق و فراوانی در خدمت بیدریغ
1 دقیقه.
تشکر لازم نیست!
***
اولین بار که با چنین مفهومی آشنا شدم در مرکز ویپاسانا بود. افرادی که در مرکز ویپاسانا به مراقبه کنندگان خدمت میکنند نیازی به تشکر نداشتند. آنها عشق را دریافته بودند و با چنان عشقی کار و خدمت میکردند که معلوم بود نیازی به تشکر ندارند.
اما در نانوشتنی بارها از اهمیت شکرگزاری نوشتهام. شکرگزاری کلید دروازۀ بهشت و مهمترین نوع عبادت است.
https://unwritable.org/?s=شکرگزاری&post_type=post
پس چرا گاهی تشکر لازم نیست؟
برای ساده شدن موضوع بیایید تو نفر را تصور کنید. لطف شونده و لطف گیرنده. در حالت سطحی و ظاهری، لازم است لطف گیرنده از لطف کننده تشکر کند. این کار به نظر میرسد که برای رسیدن به تعادل بهتر است.
اما گاهی لطف کننده به چنان سطحی از فراوانی و عشق و لطف میرسد که دیگر حتی نیازی به تشکر لطف گیرنده ندارد. او هیچ توقعی برای بازگشت لطف ندارد. او هیچ نیازی برای تایید و دیده شدن ندارد.
اینجا جایی است که هرگونه تشکر لطف گیرنده هیچ تاثیری در لطف کننده ندارد. بلکه تمام منفعت آن به خود همان شخص لطف گیرنده میرسد.
ببینید وادی شکر، وادی فراوانی است. در این صورت خود لطف گیرنده با تشکر کردن، خودش به فراوانی و شکرگزاری نزدیک میشود.
لطف کردن طبیعت آن لطف کننده است. چه دیده شود و چه نشود او در عشق و لطف غرق است. درست مثل گلی که چه رهگذری باشد چه نباشد بوی عطر خودش را در کوچه پخش میکند.
چنین جایی تقریباً همان بهشتِ وعده داده شده است. یعنی لطف کننده چنان فراوان است که حتی نیازی به دیده شدن ندارد اما لطف گیرنده هم آنقدر فراوان میشود که لطف و فراوانی را میبیند.
چنین رابطهای بین ما و خدا هست.
یعنی خداوند هیچ نیازی به شکرگزاری ما ندارد. او در استغنای کامل است.
اینجا هرگونه شکرگزاری ما فقط و فقط برای خود ماست. اگر ما شکرگزار بشویم خودمان رشد میکنیم. اگر شکرگزار نباشیم خودمان پایین میرویم.
پس میتوان چنان در فراوانی و لطف و شکر غرق شد که فاصلۀ لطف کننده و لطف گیرنده تقریباً محو بشود.
اینجا دیگر دویی وجود ندارد.
اینجا فقط لطف هست!
اینجا فقط شُکر هست.
اینجا فقط فراوانی هست!
*
✍🏻 نانوشتنی
unwritable.org
