در شکوهِ نفَس

نَفَس، نشانهٔ حضور و لطفِ مداومِ خداست؛ با توجهِ آگاهانه و شکرگزاری در هر دم و بازدم، قدرِ این فرصتِ زندگی را بدانید.

1 دقیقه.

در شکوه نفَس

***

درس های ذهن و علوم مدرسه را فراموش کن. آنجا می‌گفتند نفَس ورود اکسیژن و خروج کربن است! 

اما نفَس، عجیب تر و شگفت‌انگیز تر از این است. 

نفَس یعنی خداوند هنوز در تو هست. 

نفَس یعنی خدا دارد هنوز دارد تو را زنده نگه می‌دارد. 

یعنی فرم تو، شکل تو، بدن تو، هنوز برای خالق تو، باید بماند. 

خیلی ها در همین لحظه، سهمیۀ نفَس هایشان تمام می‌شود ولی تو هنوز داری نفَس میکشی. 

این هندسۀ سادۀ نفَس ها، همان جایی است که تو با آن به انرژی زندگی متصل شده‌ای. 

هر بار که نفَس میکشی برای کشیدن این نفس شکرگزار باش. 

اما چه شکرگزاری ای بهتر از توجه. 

پس هر بار که نفَس میکشی شکرگزار باش. 

از ابتدا تا انتهای نفَس شکرکن. 

شکر کن که خداوند هنوز برای چند ثانیۀ دیگر تو را زنده نگه می‌دارد. 

این را دست کم نگیر. 

آن قسمتی از نفَس که در اختیار توست یعنی توجه به آن را کامل انجام بده. 

آن قسمتی از نفَس که دست تو نیست قطعاً کار خالق توست. 

وقتی بیدار می‌شوی مهمترین کار و مسوولیت تو، توجه به نفَس است. 

وقتی خواب هستی، خدا به جای تو نفس میکشد. اما بیدار که باشی اختیاری اندک داری برای توجه کردن به این امر عظیم. 

این اتفاق عظیم را مشاهده کن. 

کارِ خالق خودت را مشاهده کن. 

این ارتعاش بازدم را، خودت خلق کن. 

با دم شکرگزار باش و با بازدم خلاق. 

همین نوشته را که می‌نویسی یا می‌خوانی به برکت نفَس است. 

پس در حین همین نوشته، به نفَس خودت توجه کن.  

بزرگترین عارفان مثل بودا، با ابزار نفَس هزاران انسان را به روشن بینی رسانده‌اند. 

بهترین کار برای تو، توجه به نفَس هاست. 

بهترین مراقبه، دیدن نفَس هاست. 

به قول اکهارت یک نفَس آگاهانه، بهترین مراقبه است. 

این نفَس های من و تو تا ابد ادامه نخواهد داشت. 

پس تا هست قدرش را بدان. 

این توجه به نفَس، بزرگترین مسوولیت توست. 

در هر نفسی، خداوند به تو اطمینان می‌دهد که هنوز هست. 

و هنوز به تو امیدوار است. 

و هنوز به تو لطف دارد. 

و هنوز به تو فرصت می‌دهد. 

پس این فرصت را نسوزان. 

شاید فکر، تو را از نفَس غافل کند. 

اما با دم بعدی بازگرد. 

به دم بعدی بیدار شو. 

با دم بعدی آگاه شو!

این طناب باریک نفَس را بگیر و تا ارادۀ خدا از آن بالا برو. 

اگر سهل انگار از کنار نفَس هایت عبور کنی، آن وقت که نفَس ها به شماره بیافتند، دیگر خیلی دیر شده است. 

نفَس تو را از مرگ آگاه می‌کند و به زندگی امیدوار. 

پس همراه من باش. 

دم 

.

بازدم

.

دم

.

بازدم

.

دم

.

بازدم

 …

*

✍🏻 نانوشتنی

unwritable.org

Rasool

Rasool

من کیستم؟ من در بهترین حالت آینه‌ای هستم برای تو!
روزی از آینه پرسیدند تو کیستی؟ گفت آنچه تو می‌بینی!

مقاله‌ها: 1581

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *