3 دقیقه.
کار بودا – ۲ – مصاحبه کاری
***
این نوشته مرتبط به این دو نوشتۀ قبلی است. بهتر است این دو را بخوانید تا مقدمات ذهنی برای نزدیک شدن به این نوشته برای شما ساخته بشود.
در نوشتۀ «من پنجم» بعد های مادی را کمرنگ دیدم. اما واقعیت این است که من هنوز در بدن هستم و بنابراین باید به ابعاد مادی خودم هم بپردازم.
معتقدم که ابعاد مادی نه تنها تمام داستان نیست بلکه تمام ابعاد مادی، زیر مجموعۀ ابعاد معنوی هستند. قبلا از کار بودا نوشته بودم. اما حالا از بُعد مادی زندگی بودا میخواهم بنویسم.
بودا ،اگر او را انسانی معنوی بدانیم، زمانی در زمین بود و در نتیجه دارای ابعاد مادی. بودا هم بدن داشت. ازدواج کرد. غذا خورد. مریض شد و روزی هم مرد.
بودا و بیشتر عرفا هم تمام مراحل مربوط به بقا و تشکیل خانواده و تشکیل گروه و ایجاد شخصیت اجتماعی برای خودشان را انجام داده اند. اینها بعدهای مادی زندگی هستند.
یکی از اشتباهات رایج در مسیر معنوی، متضاد دانستن بعد مادی با بعد معنوی است. بودا با درخواست غذا از مردم عادی شهر و روستا در بعد مادی با مردم ارتباط برقرار کرد.
من نویسنده هم حتی اگر به اندازۀ بودا معنوی باشم هنوز در بدن هستم. من هم ناچارم غذا بدست بیاورم و بقای خودم را تامین کنم.
در دنیای امروز این داستان خلاصه میشود در فعالیت اقتصادی. فعالیت اقتصادی هم یا شخصی است مثل درست کردن یک بیزینس یا با پیوستن به یک بیزینس.
به هر حال من هم درست مثل بودا رفتم و در زدم. یعنی کاسه ام را که امروزه آن را رزومه مینامند به دستم گرفتم و با غلبه بر غرور و ایگوی معنوی خودم دست به کار شدم.
اتفاقاتی افتاد که جرقه ای بود برای شروع.
اولی صحبت با دوستی بود که حاضر نیست برای کار وارد این بازی بشود. مسیر او اگرچه خیلی به هنر و یوگا و مسیر معنوی نزدیک شده اما یک ایراد بزرگ دارد. او هنوز غرور ذهنی خودش را کنار نگذاشته و رنج زیادی را متحمل میشود. البته شاید این قضاوت یا فرافکنی من باشد.
دوم با دوست دیگری صحبت کردم که او مساله را فهمیده و راه حل را هم فهمیده و در حال کلنجار رفتن با همان غرور یا ایگوی معنوی خودش است.
همچنین صحبت با دوستی که او هم در جوانی به یوگا پرداخته و حالا در حال برگشتن به دنیای عادی و مادی است.
به عنوان قدم های عملی، اول با دوستی که متخصص این بازی رزومه است صحبت کردم و بعد با دوستی که خودش در زمینۀ بیزینس تلاش زیادی کرده قرار گذاشتم.
رابطۀ دوستی ما به سرعت تبدیل به بازی مصاحبه کاری شد.
اولین سوال او از من این بود. انگیزۀ تو چیست؟
نگرانی هایش هم اینها بود. این که آیا من انگیزۀ کافی دارم. این که آیا به اندازۀ کافی یعنی مثلا سه سال میتوانم تعهد بدهم یا نه. و این که آیا میتوانم هر دو بازی بیزینس و دوستی را جداگانه بازی کنم یا آنها را با هم قاطی میکنم.
بسیار از خودم خوشحال هستم که بر غرورم غلبه کردم و همچنین هیچ دروغی نگفتم.
وقتی از آینده پرسید گفتم سخت قول میدهم ولی سر قولم میمانم. در مورد آینده نمیتوانم آن را برای تو مطمئن کنم. میتوانی به گذشتۀ من نگاه کنی.
گفتم انگیزه هایم اینهاست.
ایجاد تعادل در زندگی ام. قبول کردم که در چند سال اخیر توجه من خیلی معطوف به امور معنوی بوده و کمی از امور مادی غفلت کرده ام. و غفلت از امور مادی باعث ضربه به امور معنوی هم میشود.
پس انگیزۀ اول من ایجاد تعادل در زندگی خودم است.
وقتی از آینده پرسید گفتم شاید بزرگترین برنامۀ آیندۀ من بودن در کنار دخترم تا ده سال دیگر باشد. تا وقتی که ۱۸ سالش بشود و خودش بتواند مستقل فکر و زندگی کند.
گفتم همواره جایگاهی در زندگی ام برای قسمت میگذارم. قسمت که همان شانس یا luck میشود در ادبیات سکولار.
گفت چه کاری میخواهی انجام بدهی؟
گفتم نوع کار مهم نیست بلکه کیفیت من در انجام کار مهم است. کیفیت هم یعنی توجه من و کیفیت آگاهی من نسبت به خودم.
دیگر مهم نیست در این کار حقوق پایین بگیرم یا بالا.
دیگر مهم نیست در این کار رییس باشم یا مرئوس.
چرا که من خودم را با کسی مقایسه نمیکنم. من خودم را نسبت به آگاهی خودم ارزیابی میکنم. در هر لحظه.
هنوز هم آینده را نمیدانم، اما از یک چیز مطمئن هستم. این که با الهام گرفتن از زندگی بودا، من هم موظفم
اولاً غرور معنوی خودم را کنار بگذارم و برای ایجاد ارتباط مادی با آدمها پیش قدم بشوم. پول در بیاورم و تا جایی که به ناآگاهی و گمراهی ایگو نیافتم فعالیت اقتصادی انجام بدهم.
ثانیاً از همین امور به ظاهر مادی برای رشد آگاهی خودم و ارتباطات معنا دار با مردم استفاده کنم.
کار بودا ادامه دارد.
✍🏻 نانوشتنی
unwritable.org
