نانوشته یا نانوشتنی

2 دقیقه.

نانوشته یا نانوشتنی

***

بعضی از دوستان احتمالا به سهو، نانوشتنی را نانوشته می‌خوانند. گفتم یادداشتی کوتاه بگذارم برای روشن شدن بیشتر این عنوان.

• «نانوشته» یعنی چیزی که نوشته نشده است. 

مثل ناگفته. مثلا نامه‌ی نانوشته یعنی نامه‌ای که هیچگاه نوشته نشده. آن نامه فقط در ذهن کسی بوده و واقعیت پیدا نکرده. این کلمه بیشتر نشان از یک عقده دارد. حرفی که گفته نشده. نامه‌ای که نوشته نشده. کاری که انجام نشده و به صورت یک حسرت یا افسوس باقیمانده است. منظور ما اصلا چنین چیزی نیست. 

• «نانوشتنی» یعنی چیزی که هست ولی نمی‌توان آن را نوشت. 

چیزی که در قالب نوشتن نمی آید. نانوشتنی یعنی مفهومی فراتر از کلمات و وسیع تر از چیزی که بتوان با کلمات نوشت. 

«نوشتنِ نانوشتنی» ترکیبی متناقض برای ذهن است. برای ذهن منطقی، چنین چیزی ممکن نیست. 

البته این تناقض، آگاهانه انتخاب شده، چون نوشتن نانوشتنی اگرچه کاری غیرممکن است اما شاید با لطایف الحیل یا شعبده یا معجزه، بتوان چیزی غیر ممکن را ممکن کرد. 

این مفهومِ متناقض، نشان میدهد که اینجا با ذهن منطقی نباید به دنبال پاسخ بود. اینجا جایی است که پای استدلال در آن چوبین است. باید ذهن منطقی را مدتی کنار گذاشت و به مثل یک اثر هنری به آن نگاه کرد. 

نوشتن از نانوشتنی یعنی اشاره رفتن به چیزی فرای کلمات و مفاهیم منطقی و چیزی فرای ذهن. 

چنین کار سترگی قطعا از دست ذهنِ محدودِ منِ نویسنده بر نمی‌آید و حتما باید فیض روح القدس مدد کند. 

گوش بسپاریم به مولانای جان که الحق و الانصاف چنین کار سترگی را با کلمات انجام داده است. 

✍🏻 نانوشتنی

unwritable.org