1 دقیقه.
آداب قرار عاشقانه
***
آدمها معمولاً برای قرارهای عاشقانه آدابی دارند و از قبل آماده میشوند.
تنهایی، قرار عاشقانۀ توست با خدا. برای این قرار عاشقانه باید آماده بود. اما چگونه؟
اولین کار برای آماده شدن برای این قرار، خالی کردن خانه است. وقتی خانه را از ذهن خالی کنی، تازه مقدمات قرار را انجام دادهای. وقتی ذهن خالی شود، حرص و طمع و خودپرستی هم میروند و حالا خانه آمادۀ قرار است.
حالا در این قرار تو تنهایی و باید تنها بمانی.
حالا تو با عشق ات میتوانی غزل حافظ بشنوی. میتوانی پای نوای شعر مولانا بنشینی.
باید در سکوت بنشینی چون این معشوق با کوچکترین ارتعاش غیر عاشقانه، از تو دور میشود.
برای این قرار میتوانی، شمعی روشن کنی ولی باید هیچ کس را به این قرار راه ندهی.
نباید هیچ فکری را به خانۀ ذهنت راه بدهی. نباید هیچ چیز دیگری بخواهی!
نباید آرزوی آینده در سر بپروری. نباید حسرت گذشته همراه داشته باشی.
باید شش دانگ حواس تو به معشوق باشد. یک لحظه هم نباید از زل زدن در چشم های معشوق غفلت کنی.
میتوانی مدتی برایش نامههای عاشقانه بنویسی. با او میتوانی موسیقی بنوازی یا به پیادهروی بروی.
اما نباید هیچ شِرکی در تو باشد.
هیچ بنده و مخلوقی را نباید بطلبی چون این معشوق قهر میکند و شریکی را در عشق تحمل نمیکند.
هرگونه ترس و بی اعتمادی، تو را به سرعت از معشوق دور میکند.
باید به بدنت آگاه باشی چون گاهی از درون بدن با تو حرف میزند.
در محضر این معشوق، بهتر است دو چشم سر را ببندی و چشم جان را خوب باز کنی.
موسیقی نفس ها را باید درست بنوازی. هر نفسی را باید با توجه بنوازی.
در حضور او میتوانی کودک باشی و بازی گوش اما حیله را باید رها کنی.
در این قرار عاشقانه، میتوانی دیوانه باشی ولی عقل را باید رها کنی.
در این قرار کم کم باید دست از نوشتن هم بکشی.
چرا که او غیر قابل نوشتن است.
او نانوشتنی است.
آداب قرار عاشقانه با او هم نانوشتنی است!
*
✍🏻 نانوشتنی
unwritable.org
