جویندهی معنوی کیست؟
جویندهی معنوی کسی است که به دنبال یافتن خاصی نیست و با رهاکردن خود کاذب، به تجربهای نامحدود میرسد.
نوشتنازنانوشتنی در دجلۀنیکیها*
نوشتنازنانوشتنی در دجلۀنیکیها*
جویندهی معنوی کسی است که به دنبال یافتن خاصی نیست و با رهاکردن خود کاذب، به تجربهای نامحدود میرسد.
نویسنده احساس خوبی دارد، اما از دیگران میخواهد به احوالات او اعتماد نکنند و بر زندگی و حال خودشان تمرکز کنند.
شعار بیشعوری به تأمل در زندگی و عدم درک واقعیات میپردازد؛ نویسنده از بیمعنایی کلمات و احساسات خود رنج میبرد و نگرانی ها را به تصویر میکشد.
نویسنده به بررسی اهمیت کیفیت بر کمیت در ارتباطات انسانی میپردازد و تأکید میکند که شمارش اعداد در معنویت و عشق بیفایده است.
مقاله به بررسی ارتباط ایگو و کار میپردازد و تأکید میکند که اهمیت درون باید بر انجام دادنها مقدم باشد؛ این در حالی است که جامعه به موفقیتهای خارجی توجه دارد.
سفر به شهریوگایی ایشا، مرکز معنوی هند، توصیف کننده فضایی سورئال با فعالیتهای یوگا و مدیتیشن است که بر اساس داوطلبی و عدم نیاز مالی ساخته شده است.
سخنرانی سادگورو درباره زندگی آگاهانه و بدون قضاوت، تأکید بر انجام هر کار با تمام وجود و پرهیز از ساختن سیستمهای ارزشی است.
1 *** فارسی یا Persian ؟ امروزه شاهد هستیم که ایرانیها زبان خود را در محیط های انگلیسی زبان؛ فارسی معرفی می کنند و در لیست زبانها همواره داشتنفارسی Farsi و پرشینPersian همه را دچار سردرگمی می کند. انگلیسیها به زبان انگلیسی صحبت می کنند و در زبان خودشان به زبان خودشان می گویند English. ما در زبان خودمان به زبان آنها می گوییم انگلیسی. انگلیسیها از ما نمی خواهند که به زبانشان بگوییم انگلیش ! ایرانیها به زبان فارسی صحبت می کنند و در زبان خودشان به زبان خودشان می گویند فارسی. انگلیسی ها در زبان خودشان به زبان ما می گویند پرشین. همین استدلال در مورد فرانسوی ها و زبان فرانسوی و فرنچ قابل تعمیم است. نتیجه : ما هم از آنها نخواهیم که به زبان ما بگویند فارسی !
گروه احیای زبان فارسی برای حمایت و غنیسازی زبان فارسی از طریق گفتگو و همکاری بین فارسیزبانان در فضای اینترنت ایجاد شده است.
The article explains that "Persian" is the correct term for a language with a rich literary heritage, clarifying misunderstandings around its names like "Farsi," "Dari," and "Tajiki."
مقاله درباره اهمیت بودن و انجام دادن است، تاکید بر رشد فردی و کمک به دیگران از طریق بهبود خود دارد و نقش تفکر را نیز بررسی میکند.
غذا خوردن در هند تجربهای معنوی و خاص است، با احترامی به غذا و طبیعت، که باعث یادآوری سادگی و زیبایی ارتباط انسانی میشود.
این سفرنامه شامل مجموعۀ لینکهای تحلیلی و تجربی درباره سفر به هند و تأملات عمیق نویسنده در این سفر است.
آرامش درون هدف نیست، بلکه نیاز زندگی است. شناخت و کنترل ذهن، کلید کاهش اضطراب و دستیابی به آرامش در لحظه حال است.
نویسنده تجربیات شخصی خود از سفر به هند و تأثیر یوگا و تغذیه مناسب بر انرژی و سلامت خود را توضیح میدهد.
نویسنده درباره هفت روز ریاضت در هندوستان و تجربیاتش از تمرینات سخت جسمی و روحی مینویسد و اهمیت سکوت ذهن و آرامش درونی را تشریح میکند.
مراقبه وضعیت مشاهدۀ افکار و احساسات بدون درگیری است که فرد را به تجربۀ وجود نامیرایی و خداگونه نزدیک میکند و نیاز به سکوت ذهن دارد.
ترسهای اجتماعی نویسنده را به نوشتن وادار میکند، که نوعی تراپی و گفتگو با خود و خواننده باشد، تا فرار از قضاوتها و تقویت یگانگی ایجاد کند.
نویسنده در این متن به بررسی حقیقت مرگ و نگرشهای مختلف به زندگی و دروننگری میپردازد و به اهمیت جستجوی حقیقت در وجود انسان اشاره میکند.
نویسنده درباره تجربه زندگی درمرکز ایشا و تأثیر یوگا در آرامش و ارتباط با دیگران مینویسد و اهمیت نوشتن را بهعنوان ابزاری برای رهایی از دیوارهای ذهنی بررسی میکند.