1 دقیقه.
شکر حضور دوست
***
ساعتی پیش در حالتی از افسردگی و پژمردگی بودم، فقط ساعتی هم صحبتی با دوستی که او نیز دردآشناست و مومن به حضور دوست، مرا به شکرگزاری رساند.
پس شکرگزاری ام را مینویسم. که راه رستگاری شکرگزاری است.
شکرگزارم از آن دوست، و از خداوندی که آن دوست را سر راه من قرار داد.
شکرگزارم از همانی که آفریده شدم.
اگر افسرده آفریده شدم من افسرده ای شکرگزارم.
اگر توانا یا ناتوان آفریده شدم، از آن شکرگزارم.
مرا طلبی از خداوند نیست که هر چه دانستم یا ندانستم او بر من ارزانی داشته است.
مرا شکایتی از خداوند نیست که به اندازۀ درک و فهمم، خودش را به من نمایانده است.
اگر خداوند نعمتی را از من بگیرد حتماً حکمتی در آن است و شکرگزاری از گرفتن آن نعمت بر من واجب است و اگر خداوند نعمتی به من بدهد باز هم شکرگزاری از آن بر من واجب است.
خداوندا، وقتی تو هستی چقدر باید ناسپاس باشم تا چیزی را طلب کنم که غیر توست.
خداوندا نادانی مرا ببخش!
مرا با نادانی ام مورد محاسبه قرار مده که نادانی ام بسیار است.
وقتی تو هستی من چه کم دارم؟
وقتی هنوز نفَس های مرا نفَس میکشی، من چه کم دارم؟
آنچه بر من مقدر کردی همان، بهترین است و من چقدر نادان باید باشم که بیشتر یا کمتر چیزی از آنچه تو مقدر کردی، طلب کنم!
اگر مرا تنها خواستی، این بهترین نعمت توست و اگر مخلوقی را سر راهم گذاشتی آن هم بهترین نعمت توست.
خدایا، به من دانشی عطا فرما که همواره قانع و شکرگزار به تقدیر تو باشم.
خداوندا، تو قدر و اندازه هر چیزی را میدانی، از هر نعمتی همان قدر که ظرفیت من است به من ارزانی میداری.
به من علمی عطا کن که به تقدیر و قدر و اندازه های تو تسلیم و راضی باشم.
آنچه از نعمات مادی و معنوی به من دادی، تاکنون بیش از حد و اندازۀ من بوده و تو بیشتر از لیاقت من به من نعمت دادی، خدایا خردی بر من عطا کن که بیش از پیش شکرگزار تو باشم.
از درد ها و رنج ها، تا این بدن و خانواده و سرگذشتی که در زمین برای من رقم میزنی، شکرگزار و قدردانم.
خداوندا، تو مرا بهتر از خودم میشناسی، خرد و دانش خودت را در هر لحظه به من ارزانی دار.
خداوندا، نعمت وصل و شکرگزاری دائمی را از من مگیر.
آمین.
*
✍🏻 نانوشتنی
unwritable.org
