سال 2026

حضور یک دوستِ دردآشنا مرا از افسردگی به شکرگزاری رساند؛ شکر از هر آنچه خدا مقدر کرده، راه تسلیم و رستگاری است.

توجه رادیکال به درون، مشاهده بی‌وقفه خویشتن در هر شرایطی است؛ مراقبه‌ای که در آن «منِ» معمولی محو و تنها خدای یگانه می‌ماند.

نیت برخلاف هدف، از درون می‌جوشد، خیر جمعی دارد و آرامش‌بخش است؛ نه محدودکننده، نه جاه‌طلبانه.